Janina Wierusz Kowalska

ur. 1949, Częstochowa

Janina Wierusz Kowalska

Biografia

Pochodzi z rodziny o tradycjach artystycznych; jej dalekim przodkiem był Alfred Jan M. Wierusz Kowalski, uczeń Józefa Brandta, wybitny polski malarz, przedstawiciel tzw. Szkoły monachijskiej i honorowy profesor Akademii Monachijskiej. Studiowała na Wydziale Form Przemysłowych i Wydziale Malarstwa Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie. Dyplom z malarstwa uzyskała w pracowni Tadeusza Brzozowskiego. Jest autorką „Szkoły Sztuki Wizualnej”, dla której napisała autorskie programy, łączące sokratejską ideę twórczego dialogu z uniwersalnym kształceniem interdyscyplinarnym w oparciu o wzory Bauhausu. Wykłada geometryczne podstawy rysunku, rysunek studyjny, malarstwo, podstawy projektowania. Jest autorką licznych opracowań z dziedziny historii sztuki i teorii designu.  Uczestniczy w publicznym życiu artystycznym, prezentując swój dorobek na wielu wystawach.
      Twórczość Janiny Wierusz Kowalskiej stanowi kontynuację tradycji polskiej abstrakcji geometrycznej i minimalizmu. Cechą charakterystyczną tej twórczości jest redukowanie środków ekspresji, klarowność kompozycji oraz symetria i operowanie podstawowymi formami geometrycznymi. Malarka jako źródło swoich inspiracji wskazuje fascynację przyrodą, którą postrzega jako zespół dających się wyodrębnić elementów o określonych cechach i uzupełniającej relacji. Ich analiza i przedstawienie w formie dzieła malarskiego staje się drogą do odnalezienia tzw. formy idealnej.
      "Moje obrazy są tylko pozornie minimalistyczne. Zawierają akurat tyle formy, ile potrzeba do uzyskania maksymalnej siły wyrazu. To permanentna walka z nadmiarem i wciąż doskonalona sztuka rezygnacji z niepotrzebnego.  Świat wizualny, podobnie jak muzyka, posiada swój ukryty porządek, harmonię kształtów, perspektywę, proporcje. Wszystkie istnieją w naturze, skąd przeniknęły do matematyki i sztuki. Geometria bez konieczności nazywania czegokolwiek potrafi oddać pierwotny sens tych prostych w gruncie rzeczy układów. W podobny sposób odczytuje je również ludzkie oko, które otwiera się na widok ukazanych, bliskich mu kształtów, w których intuicyjnie rozpoznaje piękno. W swojej twórczości, po latach wahań i błędów, respektuje złotą maksymę Cycerona: "Niechaj każdy ćwiczy się w tej sztuce, którą zna".